АНУ-ын Теннесси мужид цаазын ялыг гүйцэтгэх оролдлогоос амьд үлдсэн Криста Пайк нэг сарын дараа анх удаа олон нийтэд хандан мэдэгдэл хийжээ. Тэрбээр бие махбодь болон сэтгэл санааны хувьд байнгын өвдөлт шаналалтай байгаагаа илэрхийлсэн. Түүний мэдэгдлийг ҮГ.МН бүрэн эхээр нь хүргэж байна.

Есдүгээр сарын 30-нд, яг нэг сарын өмнө би Ривербендийн эрэгтэйчүүдийн шоронгийн цаазын өрөөнд үхэхэд бэлэн орсон. Би хувь заяатайгаа эвлэрсэн байсан. Намайг хайрлаж, дэмжиж, энэ олон жилийн турш миний хажууд байсан хүмүүст талархаж байгаагаа хэлсэн. Мөн өрөөнд байсан, миний цаазын ялыг гэрчлэхээр ирсэн хүмүүст хайр энэрэл, сайхан сэтгэл үлдээн явж байгаагаа хэлсэн.
Хэдэн өдрийн дараа би эмнэлэгт ганцаараа сэрсэн. Юу болсныг ойлгохгүй, өвдөж шаналж байлаа.
Тэр шөнөөс хойш өвдөлтгүй өнгөрсөн ганц ч мөч байгаагүй. Бие минь өвдөж байна. Гар минь өвдөж байна. Алга, хуруу минь өвдөж байна. Хоолой минь өвдөж байна. Би одоо ч ярихад хэцүү байна.
Гэхдээ энэ өвдөлт зөвхөн бие махбодынх биш. Миний оюун санаа, сэтгэл зүрх ч бас өвдөж байна.
Би тэр шөнийн дараа амьдрал үргэлжилнэ гэж огт төсөөлөөгүй. Ийм олон хүнийг ийм хүнд байдалд оруулсан хариуцлагагүй, чадваргүй ажиллагаанд би маш их гомдож байна.
Тэр шөнөөс хойш би шоронгийн эмнэлгийн тасагт бусад хүмүүсээс ихэнхдээ тусгаарлагдсан байдалтай байна. Надад маш их үнэ цэнтэй байдаг бусад хүмүүстэй харилцах, хүн хоорондын холбоо тогтоох боломж хязгаарлагдсан. Энэ тусгаарлалт өөрөө бас нэг төрлийн өвдөлт авчирч байна.
Би 28 жилийг ганцаарчлан хоригдох нөхцөлд өнгөрүүлсэн. Одоо туулж буй зүйлсийн минь ихэнх нь тэр үеийн нөхцөл байдлыг дахин давтаж байгаа мэт санагдаж байна.
Надад тохиолдсон энэ бүхний учир утгыг олохыг хичээж байна.
Надад хүч тэнхээ өгч байгаа нэг зүйл бол дэлхийн өнцөг булан бүрээс ирж буй ер бусын их хайр, дэмжлэг юм. Олон жилийн турш намайг мэддэг хүмүүс төдийгүй, өмнө нь хэзээ ч уулзаж байгаагүй танихгүй хүмүүс хүртэл надад сайхан сэтгэл гаргаж, залбирч байгаад би үнэхээр их талархаж байна.
Маш олон хүн надад санаа тавьж, миний амьдрал үнэ цэнтэй гэдгийг ойлгож, намайг хүн гэдэг утгаар минь харж байгааг мэдрэх нь үгээр илэрхийлэхийн аргагүй зүйл юм. Энэ бүхэн намайг даруухан болгож, сэтгэлд минь үгээр хэлж чадахааргүй гүн хүрч байна.
Мөн надад тусалсан анхны тусламжийн ажилтнууд, эмч нар, сувилагчид болон эмнэлэгт намайг асарч халамжилсан бүх хүнд талархал илэрхийлье. Тэд надад энэрэнгүй хандаж, нэр төрийг минь хүндэтгэн, хүн ёсоор харьцсан. Тэдний сайхан сэтгэлийг би хэзээ ч мартахгүй.
Мөн миний өмгөөлөгчид болон миний төлөө тэмцэж, хажууд минь зогсож, надаас нүүр буруулахыг хүсээгүй бүх хүнд талархаж байна.
Би тэр шөнө яагаад амьд үлдсэнээ мэдэхгүй. Цаашид юу болохыг ч мэдэхгүй байна. Зарим өдөр итгэл найдвар олох бусад өдрүүдээс илүү хэцүү байдаг.
Одоохондоо би өдөр өдрөөр урагшилж, эдгэрэхийг хичээж байна. Мөн ганцаараа биш гэдгийг надад сануулсан олон хүний хайр, сайхан сэтгэлээс зуурсаар байна.